ღ...ღ سايه روشن ღ...ღ
در همه ی خواب هايم همان خانه را می بينم همان ديوارها و همان اتاق ها , با پنجره های بسته ای آن بالا کاری تمام نشده انتظار مرا می کشد ... کاری که عمر کفاف تمام شدنش را نخواهد داد که تا تمام نشود , زندگی نمی آيد ... در همه ی خواب هايم همان خانه را می بينم همان باغچه و همان بام برگشتم تا کاری را تمام کنم نشد ... گم شدم ميان دالان هايش بی زندگی برگشتم و مرگ هنوز نيامده است ... در همه ی خواب هايم مرگ در می زند ...!!! تصوير خيابانی را می بينم ... گاه نمناک و باران زده ... شعرهای مبهمی را می شنوم ... و موسيقی آشنای دوستی که به اسم مرا می خواند ...! پرنده ای می شوم که منتهای آرزويش ... شاخه های استوار درختيست ... دريا می خواهم ... و اندکی آرامش ...! عقربه ی ثانيه شمار تند درگذر است و به دنبال آن عمر من ... من هم به دنبال زندگی می دوم تا از آن جلو بزنم ! دوم شدن برايم ارزشی ندارد ...! از عمر جلو می زنم و در هياهوی تشويق مرگ , درمی يابم ... که گاهی برای زندگی کردن بايد دوم شد ...!!! ما تماشاچيانی هستيم که پشت درهای بسته مانده ايم ... دير آمده ايم ! خيلی دير ... پس به ناچار حدس می زنيم , شرط می بنديم , شک می کنيم ... و آن سو تر صحنه بازی به گونه ای ديگر در جريان است ...! ( حسين پناهی ) کمی صبر می کنم ... قبل از اينکه چشمانم مرا با خود به شهر خواب ببرند ... منتظر می مانم ! صدايش از دور می آيد ... قطار افکار و خاطرات از دوردست جاده ی ذهنم در حال رسيدن است ... کمی صبر می کنم ... شايد سوار بر آن از "حال" تلخ خويش به "گذشته" شيرينم برسم ... اما نه ...! انگار از هر پنجره اش که بيرون را نظاره می کنم , تصويری جز سياهی و تلخی بر صفحه چشمانم نقش نمی بندد ...! انگار سوار شدن بر اين قطار سودی ندارد جز اينکه خواب را از چشمانم بدزدد ... . . می خوابم ...!!! بلاخره صبر نگهبان شب به پايان رسيد و سراسيمه به پايين پنجره اتاقم آمد و گفت : اين چه چراغی ست که خاموش نمی شود ؟ فانوس خاموش را به او نشان دادم و گفتم اين نور ديده و قلب من است که التهاب دارم ...!!! (ف-صداقت) در کوچه زندگی در هر خانه ای را که زدم از غم شکوه نمود ... با تو ام , اگر می گويی هيچ غمی نداری و شادمان کوی زندگی را می پيمايی ... تو دروغ می گويی , چرا که هيچ شادی بدون غم حاصل نمی شود ... در پس هر اشک , لبخند کوتاهی ست , اين را می دانستی ...!!! (ف-صداقت) مهتاب بود و ماه ... گفتی به من بمان ... مهتاب روشنم در ظلمتم بمان ... يک شب نه تمام عمر , تا زنده ام بمان ... چه ساده , بی ريا , من مانده ام هنوز اما ... اکنون بگو به من , در چاه ظلمتت , مهتاب ديگری , در حال ماندن است ...!!! (ف-صداقت) قشنگ ترين لحظه ها زمانی ست که زير باران گريه کنی ... زير باران فرياد بزنی ... زير باران قدم بزنی ... و خيس خيس باران شوی ... چون نه کسی اشکت را می بيند و نه فريادت را می شنود و نه احساست را درک می کند ... (ف-صداقت) به دور دست ها می نگرم ... به جاده ای که در اندوه رفتن مچاله است ... ديگر به دست های سرد زمستان خو کرده ام ... وقتی نمانده است ... من سالهاست در افکار سرد , پوسيده ام ... و رفتن در تشويشی گنگ يخ زده ست ... ديگر معجزه ها چون خيالند ... من ... بی رنگ و تنها چون تصوير گيج مرداب و اندوه بی رنگ پروانه ای در سقوط ... وقتی نمانده است ...! 
ارسال نظر(3)
ارسال نظر(3)
ارسال نظر(7)
ارسال نظر(3)
ارسال نظر(6)
ارسال نظر(10)
ارسال نظر(6)
ارسال نظر(3)
ارسال نظر(4)
ارسال نظر(2)
| طراح : صـ♥ـدفــ |