ღ...ღ سايه روشن ღ...ღ
اين روزها "بی" در دنيای من غوغا می کند ...! بی کس , بی مار , بی زار , بی چاره , بی تاب , بی دار , بی يار بی دل , بی ريخت , بی صدا , بی جان , بی نوا بی حس , بی عقل , بی خبر , بی نشان , بی بال , بی وفا , بی کلام بی جواب , بی شمار , بی نفس , بی هوا , بی خود , بی داد , بی روح بی هدف , بی راه , بی همزبان بی تو , بی تو , بی تو ...........!!!! " حسين پناهی " يک اتفاق هايی توی زندگی می افتد که آدم را از پا در می آورد ؛ جنس آن اتفاق ها مهم نيست . فقط ... کاش ... روح آدم را از پا در نياورد ! فقط ... چند قرن است که روح من از پا در آمده !!!... ** پرستو عوض زاده ** تو دريايی , دلت آبی ... دل من يک کوير خشک صحرايی ... کنارت ساحلی آرام ... کنارم بغض تنهايی ... مرا درياب ای دريا ... من از اين بغض بی پايان گريزانم ... فراری از همه دنيا ... مرا با خود ببر آنجا ... همانجايی که آرام است ... تو موجت قايقم باشد و من مانند قايقران ... تو روحم را ببر با خود و جسمم سهم اين زندان ...!!! "ف-صداقت"
تو می روی تمام ایستگاه می رود و من چقدر ساده ام که سالهای سال در انتظار تو کنار این قطار رفته ایستاده ام و همچنان به نرده های ایستگاه رفته تکیه داده ام! (( قیصر امین پور )) هيچ وقت هيچ وقت نقاش خوبی نخواهم شد امشب دلی کشيدم شبيه نيمه سيبی که به خاطر لرزش دستانم در زير آواری از رنگ ها ناپديد ماند ...!!! (( حسين پناهی )) هر برگی که دست روزگار از دفتر زندگانيم جدا می کند , آرزويی شيرين را با خود به همراه دارد که با فنا شدنش , جزئی از وجود مرا به تباهی می کشاند ... و من هر روز در انتظار برگی ديگرم ... ولی افسوس که آن روزهای خوش هرگز فرا نخواهد رسيد ... و شايد روزی که از آن می گريزم فرا رسد و من در گورستان آرزوهايم , در زير خروارها خاک که جسم نحيفم را در آغوش گرفته به ابديت بپيوندم ...!!! در همه ی خواب هايم همان خانه را می بينم همان ديوارها و همان اتاق ها , با پنجره های بسته ای آن بالا کاری تمام نشده انتظار مرا می کشد ... کاری که عمر کفاف تمام شدنش را نخواهد داد که تا تمام نشود , زندگی نمی آيد ... در همه ی خواب هايم همان خانه را می بينم همان باغچه و همان بام برگشتم تا کاری را تمام کنم نشد ... گم شدم ميان دالان هايش بی زندگی برگشتم و مرگ هنوز نيامده است ... در همه ی خواب هايم مرگ در می زند ...!!! تصوير خيابانی را می بينم ... گاه نمناک و باران زده ... شعرهای مبهمی را می شنوم ... و موسيقی آشنای دوستی که به اسم مرا می خواند ...! پرنده ای می شوم که منتهای آرزويش ... شاخه های استوار درختيست ... دريا می خواهم ... و اندکی آرامش ...! عقربه ی ثانيه شمار تند درگذر است و به دنبال آن عمر من ... من هم به دنبال زندگی می دوم تا از آن جلو بزنم ! دوم شدن برايم ارزشی ندارد ...! از عمر جلو می زنم و در هياهوی تشويق مرگ , درمی يابم ... که گاهی برای زندگی کردن بايد دوم شد ...!!! ما تماشاچيانی هستيم که پشت درهای بسته مانده ايم ... دير آمده ايم ! خيلی دير ... پس به ناچار حدس می زنيم , شرط می بنديم , شک می کنيم ... و آن سو تر صحنه بازی به گونه ای ديگر در جريان است ...! ( حسين پناهی ) 
ارسال نظر(17)
ارسال نظر(15)
ارسال نظر(0)
ارسال نظر(18)
ارسال نظر(7)
ارسال نظر(4)
ارسال نظر(3)
ارسال نظر(3)
ارسال نظر(7)
ارسال نظر(3)
| طراح : صـ♥ـدفــ |