ღ...ღ سايه روشن ღ...ღ
چگونه پيچک غم , ارغوان شادی را , به باغ خاطر ما جاودانه پژمرده ست ! چگونه کم کم زنگار نااميدی ها , جلای آيينه شور و شوق را برده ست . لبان ما , ديری است , به هم فشرده چو نيلوفران نشکفته ست . چنان به زندگی بی نشاط خو کرديم ؛ که نقش روشن لبخند يادمان رفته ست ! فريدون مشيری
♥ سهشنبه 04 مهر 1391 ♥ 23:09 بـ ه قـلمـ xn----ymc5afi2idko ♥
ارسال نظر(1)
| طراح : صـ♥ـدفــ |