من کودک احساسم را ميان کوچه های دلواپسی گم کرده ام

ميان ازدحام دروغ ها , در هجوم سنگدلی ها ,

در خنده های مرگ بار ..................................

آنجا ميان سياهی

جايی که فرياد ها بی صداست و

صدا ها در بن بست زمان خفته است .

من گريه هايم در خفقان تنهايی حبس ابديت خرده اند

و ابر چشمانم حق دفاع ندارند .

اما .......................

پشت ميله های زندان تنهايی به اميد آن نوری هستم

که شايد از دريچه قلبی , احساس گمشده ام را

به من باز گرداند .......

شايد ..............