يک روز

چيزی پس از غروب تواند بود

وقتی , نسيم زرد ,

خورشيد سرد را

چون برگ خشکی از لب ديوار رانده است !

وقتی ,

چشمان بی گناه من , از رنگ ابرها

فرمان کوچ را

                          تا انزوای مرگ

ناديده خوانده است

وقتی که قلب من

خرد و خراب و خسته

                                        از کار مانده است

چيزی پس از غروب تواند بود .

فريدون مشيری